Het huidige elektriciteitsnet is ontstaan uit wetenschappelijke waarnemingen een grote behoefte aan een betrouwbare efficiënte manier van elektriciteitsvoorziening.

In de 19e eeuw ontwikkelde Michael Faraday de eerste werkende dynamo, een apparaat dat mechanische energie omzet in elektrische energie. Dit was een cruciale stap omdat het mogelijk werd om op grote schaal elektriciteit op te wekken.

In de late 19e eeuw begonnen elektriciteitscentrales op te komen. Deze centrales gebruikten stoommachines of waterkracht om dynamo's oftewel generatoren aan te drijven.

Er ontstond een debat over de beste manier om elektriciteit over lange afstanden te transporteren. Thomas Edison pleitte voor het gebruik van gelijkstroom (DC), terwijl Nikola Tesla en George Westinghouse het gebruik van wisselstroom (AC) bevorderden. Uiteindelijk werd wisselstroom de dominante vorm van elektriciteitstransmissie wegens het makkelijk transport ervan en andere voordelen zoals stekkers in beide richtingen kunnen insteken.

In de 20e eeuw werden elektriciteitsnetten verder geïntegreerd en ontstonden er interconnecties tussen verschillende landen en regio's. Dit maakte het mogelijk om elektriciteit over lange afstanden te transporteren en zorgde voor meer betrouwbaarheid en efficiëntie in de energievoorziening.